Subscribe: RSS Twitter
:
சேர்.பொன்னம்பலம் இராமநாதன் இதுவரை இலங்கையில் வாழ்ந்த முன்னணி தேசியத் தலைவர். இவரை மிஞ்சக்கூடிய ஒரு தேசியத் தலைவன் இதுவரை இந்த நாட்டில் பிறந்ததில்லை. இனிமேலும் பிறக்கப்போவதும் இல்லை. இவர் ஒரு சட்டத்தரணி. பாண்டித்தியம் பெற்ற அறிஞர், தேசாபிமானி, கல்விமான். மதப்பற்று மிக்க பெரியார். மொத்தமாகக் கூறுவதாயின். பெரும் திருமகன் என்று கூறலாம்.
பொன்னம்பலம் முதலியார், செல்லாச்சி தம்பதிகளின் இரண்டாவது புதல்வன். செல்லாச்சி அம்மையார் குமாரசாமி முதலியாரின் புதல்வி. இந்த குமாரசாமி முதலியாரே இலங்கையில் உருவாக்கப்பட்ட சட்ட நிர்வாக சபையின் முதல் தமிழ்ப் பிரதிநிதியாவார்.
திரு.இராமநாதன் கொழும்பில் ஏப்ரல் 14ஆம் திகதி 1851 ஆம் ஆண்டு பிறந்தார். இவரின் மூத்த சகோதரன் முதலியார் பொன்னம்பலம் குமாரசாமி ஆவார். அவர் டிசம்பர் 7ஆம் திகதி 1849ஆம் ஆண்டு பிறந்தார், மேலும், இவருக்கு ஒரு தம்பியும் இருந்தார். அவர்தான் சேர்.பொன்னம்பலம் அருணாச்சலம். அவர் செப்ரெம்பர் 14 ஆம் திகதி 1853 ஆம் ஆண்டு பிறந்தார்.
இவருக்கு இரண்டு மாமன்மார்கள் இருந்தனர், அவர்கள் இருவருமே இலங்கை சட்டநிர்வாக சபையில் உத்தியோகப் பற்றற்ற உறுப்பினர்களாக இருந்தார்கள். மாமனாரான முதலியார் வீ.எதிர்மன்னசிங்கம் ( 1846-1861) சட்டநிர்வாக சபை உறுப்பினராக இருந்தார்.
இவரது அடுத்த மாமனார் சேர். முத்துக்குமாரசாமியும் (1862-1897) சட்டநிர்வாக சபை உறுப்பினராகவும் இருந்தார். இராமநாதன் றோயல் அக்கடமியில் கல்வி கற்றார். தற்பொழுது இக்கல்லூரி றோயல் கல்லூரி என அழைக்கப்படுகிறது. இங்கு கல்வி பயின்றபின், மேற் கல்விக்கு சென்னையிலுள்ள பிறஷிடன்ஸ்ஷி கல்லூரிக்கு தந்தையால் அனுப்பிவைக்கப்பட்டார். சில காலம் அங்கு கல்வி கற்று இன்ரர்மீடியேற் கலைப்பிரிவு, >(Intermediate Arts) பரீட்சையில் சித்தியடைந்ததையடுத்து பட்டப்படிப்புக்கு அனுமதிக்கப்பட்டார்.
அவரது தமையனார் குமாரசுவாமியும் அவருடன் பிறசஷிடன்ஷி கல்லூரியில் மேற்படிப்பு படித்துக் கொண்டிருந்தார். இந்த இரண்டு சகோரதர்கள் பற்றியும் கிடைத்த தவறான தகவல்களை அடுத்து, இவர்களது தாய் மாமனாரான சேர்.முத்துக்குமாரசாமி, சகோதரர்களான இரு வரையும் அவர்களது பட்டப் படிப்பை நிறுத்தி, மீண்டும் இலங்கைக்கு அழைத்து வந்தார்.
அதையடுத்து, மாமனார் சேர். முத்துக்குமாரசாமி அந்த இளைஞர்களின் உயர் படிப்பை தாமே பொறுப்பேற்றார். இராமநாதன் அவர்களை சட்டப்படிப்பு படிக்கும் பயிலுனராக அன்று சட்டமா அதிபராயிருந்த சேர். றிச்சாட் மோர்கனிடம் அனுப்பி வைத்தார். சேர். றிச்சார்ட் மோர்கனே அக்காலத்தில் பிரபலமிக்க சட்டத் தரணியாவர்.
சட்டக்கல்வி பொதுவாக அக்காலத்தில் மூன்று வருடங்கள் தொடர்ந்து படிக்கவேண்டும். ஆனால், திரு.இராமநாதன் அந்தப் படிப்பை இரண்டு வருடங்களில் படித்துமுடித்து 1873ஆம் ஆண்டளவில் இலங்கையின் பிரதம நீதியரசராக இருந்த (1860 – 1877) சேர்.எட்வேட் கிறிட்சனால் பரீட்சிக்கப்பட்டார்.அதையடுத்து 1873ஆம் ஆண்டு உச்சநீதிமன்ற சட்டத்தரணியாக சத்தியப்பிரமாணம் எடுத்துக் கொண்டார்.
இளம் சட்டத்தரணியான இராமநாதன் 1820ஆம் ஆண்டு தொடக்கம் இலங்கை நீதிமன்றங்களில் நடைபெற்ற வழக்குகளை எல்லாம் திரட்டி சட்ட அறிக்கை  ,(Law Reports ) ஐ புத்தக வடிவில் சுருக்கி தயாரித்தார். அவர் 1820-1833, 1843 – 1855, 1860 -1862, 1863 -1868, 1872, 1875, 1876, 1877 ஆகிய ஆண்டுகளுக்கான சட்ட அறிக்கைகளைத் தயாரித்தார்.
பழைய தீர்ப்புக்களை எல்லாம் தேடி ஆராய்ந்து அவ்வாறு சட்ட அறிக்கையாகத் தயாரித்தார். இராமநாதனால் அவ்வாறு தயாரிக்கப்பட்ட சட்ட அறிக்கைகளை கண்ணுற்ற சட்டமா அதிபர் மகிழ்ச்சியடைந்து இராமநாதனைப் பாராட்டினார். இந்த சட்ட அறிக்கையை ஒரு புத்தகமாக இலங்கை அரசு வெளியிட வேண்டுமென சட்டமா அதிபர் சிபாரிசு செய்தார். அதனை ஏற்று இலங்கை அரசு இராமநாதனின் சட்ட அறிக்கையை வெளியிட்டது.
அவரது 23ஆவது வயதில் சட்டத்தரணியாகி, தனது பணியைத் தொடங்கிய பின், 1874ஆம் ஆண்டு அவர் செல்லாச்சி அம்மாளை மணம் முடித்தார். இந்தத் திருமணம் கொழும்பில் நடைபெற்ற பெரிய சமூகவிழாவாக இருந்தது. அது 56 வார்ட் பிளேஸ் கொழும்பு 7இல், உள்ள இல்லத்தில் சீரும்சிறப்புடனும் நடைபெற்றது.
மானிப்பாயைச் சேர்ந்த பிரபலம் வாய்ந்த தனவந்தர் நன்னித்தம்பி முதலியாரின் புதல்வியே செல்லாச்சி அம்மையார் ஆவார். நன்னித்தம்பி முதலியார் பல கப்பல்களுக்கு சொந்தக்காரர். அவர் ஏற்றுமதி வர்த்தகத்தில் ஈடுபட்டிருந்தார். அந்த நன்னித்தம்பி முதலியார் இராமநாதனின் குடும்பத்திற்கு மிகவும் நெருங்கியவராவார்..
அந்தத் திருமணம், இந்துசமய முறைப்படி நடைபெற்றது. அந்த விவாகத்திற்கு இங்கிலாந்து, ரஷ்யா ஆகிய நாடுகளின் அரச குடும்பத்தினரும், மற்றும் இராமநாதபுரம் மகாராஜ, தெத்திபுரம் ராஜா, சேர் சலாவை, ஸ்ரீலஸ்ரீ பரமகுருதேசிகர் ஆகியோரும் கலந்து கொண்டனர்.
வீதிகள் எல்லாம் தோரணங்களும், பந்தல்களும் போடப்பட்டிருந்தன. வீதி நெடுங்கிலும் வானவேடிக்கைகள், ஆட்டம், பாட்டம் எல்லாம் நடைபெற்றன. தம்பதிகள் இராமநாதன் – செல்லாச்சி ஆகிய இருவரும் தேர்வடிவில் அமைக்கப்பட்ட ரதத்தில் யானைகளால் இழுக்கப்பட்டு பவனியாக அழைத்து வரப்பட்டனர். 1877ஆம் ஆண்டு சேர்.ஜோன் பட் பியர் (Sir.John Budd Phear )
பிரதம நீதியரசராக இருந்தார். அதையடுத்து இராமநாதன் அவர்களே சட்ட அறிக்கையின் முதல் உத்தியோகபூர்வ ஆசிரியராக கடமையாற்றினார். மூன்று தசாப்தங்களாக இராமநாதனின் குடும்பம் சட்டசபை உறுப்பினாராக இருந்து வந்தது.அவரது தாய்வழிப் பேரனான குமாரசாமி முதலியார் (1833 – 1836),அவரது மாமனார் சுவாமிநாதன் எதிர்மன்னசிங்கம் (1845 – 1861) மற்றும் இராமநாதனின் மாமனாரான சேர்.சி.முத்துக்குமாரசாமி (1862 – 1879) ஆகிய மூவரும் சட்டசபை உறுப்பினர்களாக இருந்தார்கள்.
அந்தச் சந்தர்ப்பத்தில் மே மாதம் 4ஆம் திகதி 1879ஆம் ஆண்டு சேர். முத்துக்குமாரசாமி அவர்கள் காலமானார். அந்தக்காலத்தில் சேர்.முத்துக்குமாரசாமியின் செயலாளராக இராமநாதன்அவர்கள்இருந்தார்கள்.சேர்.முத்துக்குமாரசாமியின் மறைவுக்குப்பின் சட்ட நிர்வாக நிர்வாக சபையில் தமிழ்மக்களை பிரதிநிதித்துவம் செய்ய தமிழர் ஒருவரை அன்றைய தேசாதிபதியே நியமிக்கும் அதிகாரத்தைக் கொண்டிருந்தார்.
வழமையில் உயர்கல்விமான்கள், மற்றும் பெரியார்களின் சிபார்சின் பெயரிலும் பொதுமக்களின் சிபார்சின் பெயரிலும் தான் அவர் தமிழ்ப் பிரதிநிதி ஒருவரை நியமிப்பது வழக்கம்.வெற்றிடமாக இருந்த சட்ட நிர்வாக சபையில் பிரதிநிதித்துவம் செய்யும் பதவிக்கு அக்காலத்தில் இருவர் போட்டியிட்டார்கள். அதில் ஒருவர் பிலபலமான சட்டத்தரணியும், கல்விமானுமான கிறிஸ்தோபர் பிறிட்டோ ஆவார் . அவர் முன்னாள் றோயல் கல்லூரியில் ஆரம்பக்கல்வியைப் படித்து, பட்டப்படிப்பை கல்கத்தா பல்கலைக்கழகத்தில் முடித்தார்.
ஆரம்பத்தில் ஆசிரியராக சிலகாலம் றோயல் கல்லூரியில் பணிபுரிந்தார். அதையடுத்து சட்டத்தரணியாக சித்தியடைந்த பின்னர் உதவி ராணி அப்புக்காத்தாக (சட்டத்தரணியாக) இருந்தார். அவர் ஒரு செல்வந்த குடும்பத்தைச் சேர்ந்தவர். ஒரு கொடைவள்ளலும்ஆவார். இவரும் நன்னித்தம்பியின் இன்னுமொரு மகளை மணமுடித்திருந்தார்.ஒல்லாந்தர் ஆட்சிக் காலத்தில் மயில்வாகனப் புலவரால் தமிழில் எழுதப்பட்ட ‘யாழ்ப்பாண வைபவ மாலை, என்ற யாழ்ப்பாண சரித்திர நூலை இவர் ஆங்கிலத்தில் மொழி பெயர்த்து வெளியிட்டார்.
அந்தக்காலத்தில் 1878, 79ஆம் ஆண்டுகளில் யாழ்ப்பாணத்தில் கொள்ளை நோயும், வாந்திபேதியும் பரவி மக்கள் கஷ்டப்பட்டபோது பிறிட்டோ கஞ்சித்தொட்டிகளை நிறுவி, மக்களுக்கு கஞ்சி ஊற்றும் வேலைகளில் ஈடுபட்டார். அந்த கஞ்சித்தொட்டி மூலம் கஞ்சி ஊற்றும் பணியில் ஸ்ரீலஸ்ரீ ஆறுமுக நாவலரும் பெரும் பங்களிப்பு ச்செய்தார்.
அப்பொழுது, சட்டநிர்வாக சபை உறுப்பினர் நியமனம் சம்பந்தமாக நாவலர் ஐயாவின் ஆதரவை பிறிட்டோ நாடினார். ஆனால் நாவலர் ஐயா அவர்கள் சேர்.முத்துக்குமாரசாமியின் மருமகனான இராமநாதன் அவர்களுக்கே தனது ஆதரவை வழங்க முன்வந்தார். பிறிட்டோ அவர்கள் கிறிஸ்தவ சமயத்தை சேர்ந்தவர். அக்காலத்தில் இருந்த தமிழ் பத்திரிகைகள் எல்லாம் பிறிட்டோவுக்கே ஆதரவு அளித்தன. ஆனால், இராமநாதனுக்கு ஆதரவு அளிக்க எந்த பத்திரிகையும் முன் வரவில்லை. ‘உதய பானு, என்ற பத்திரிகை அதன் பின்னர் தான் ஆரம்பிக்கப்பட்டது.
இராமநாதனின் வேட்புரிமையை ஆதரித்து பொதுக்கூட்டம் ஒன்று 22 மே 1879ம் ஆண்டு வண்ணார் பண்ணையில் இருந்த சைவப்பிரகாச வித்தியாலயத்தில் நடைபெற்றது. அந்தக் கூட்டம் சம்பந்தமாக கொழும்பில் இருந்து வெளிவரும் ஒப்சேர்வர், (Observer) பத்திரிகை செய்தியை(29 மே 1879) வெளியிட்டது.

‘தமிழர் ஆசனம்’

கொழும்பு: ஒப்சேர்வர் மே 29, 1879- பிரமாண்டமான கூட்டம் ஒன்று வியாழன் மாலை (22 மே), வண்ணார்பண்ணை யாழ்ப்பாணத்தில் நடைபெற்றது. இந்தக் கூட்டத்தில் சட்டத்தரணி இராமநாதனே தமிழர் மத்தியிலே சட்டசபைக்கு மிகவும் பொருத்தமானவர்என ஏகமனதோடு தீர்மானிக்கப்பட்டது.
கல்விமான் ஸ்ரீலஸ்ரீ ஆறுமுக நாவலர் தனது பாடசாலையில் இந்த பிரமாண்டமான கூட்டத்தை நடாத்த அனுமதி வழங்கியது மட்டுமன்றி மிகவும் காத்திரமான உரை ஒன்றையும் நிகழ்த்தினார். கிட்டத்தட்ட மூவாயித்து ஐநூறு மக்களுக்கு மேல் அந்தக் கூட்டத்தில் கலந்து கொண்டனர். பாடசாலைமண்டபம் முழுவதுமே நிரம்பிவழிந்து. தற்காலிகமாக போடப்பட்ட பந்தலிலும் மக்கள் குவிந்திருந்தார்கள்.
திரு. விஸ்வநாதபிள்ளை இன்றேல் டி. கரோல் (பி.ஏ.மெட்ராஸ் பல்கலைக்கழகத்தின் பட்டதாரி, முன்னாள் இந்தியாவிலுள்ள தஞ்சாவூர் பதிவாளராகக் கடமையாற்றியவர்.) இந்த கூட்டத்துக்கு தலைமை தாங்கினார். அவர் பேசும்பொழுது, ஆரம்பத்தில் சேர்.முத்துக்குமாரசாமியின் மறைவு எமக்கு எல்லாம் எவ்வளவு பெரிய இழப்பு என்று தான் சொல்லத்தேவையில்லை என்று குறிப்பிட்டார். எல்லோரும் அந்த மறைவை ஆழ்ந்த துயரத்துடன் தமது உணர்வகளை வெளிக்காட்டினர். அவர் சேர். முத்துக்குமாரசாமியின் இழப்புப் பற்றி உணர்ச்சிவசப்பட்டுப் பேசினார்.
அதைத் தொடர்ந்து பேசுகையில், திரு விசுவநாதபிள்ளை சேர். முத்துக்குமாரசாமியின் இழப்பையடுத்து சட்ட நிர்வாக சபைக்கு அவரின் வாரிசாக ஒருவரை நியமிப்பதுபற்றி ஆராயவே இந்த கூட்டம். அது ஒரு சுலபமான காரியமல்ல.அவரது மருமகன் கொழும்பிலுள்ள சட்டத்தரணி பொன்னம்பலம் இராமநாதன் தான் சரியான வாரிசு என்று கூறினார். அவர்தான் அதற்கு பொருத்தமானவரா என்று தீர்மானிக்கவே இந்த கூட்டம் என்றும் சொன்னார்.
மேலும், பேச்சாளராகிய எனக்கு (விஸ்வநாதன்பிள்ளை) அவரை சென்னையில் கல்விகற்கும் காலத்திலேயே தெரியும். அங்கே எல்லோருமே அவரை விரும்பினார்கள். அவர் எல்லோரும் மதிக்கின்ற ஒரு பெற்றோருக்கு பிள்ளையாக பிறந்துள்ளார்.
அவர் செல்வச் செழிப்பு மிக்கவர், கல்விமான். தர்மசிந்தனையுள்ளவர். அவ்வாறான ஒருவர் எல்லோரிலும் பார்க்க சிறந்த பிரதிநிதியாக இருப்பார் என்பதில் எவ்வித சந்தேகமும் கிடையாது. அவர் உச்சநீதிமன்றத்தில் உள்ளவர்களின் மதிப்பையும், பலரின் அன்புக்கும் பாத்திரமான ஒரு சட்டத்தரணி. அரச உத்தியோகத்தர் மத்தியில் செல்வாக்கும் மதிப்பும் உடையவர். மற்றும் எங்களுடைய பண்பாடுகளை பின்பற்றுபவர். எனவே, இந்தப் பதவிக்கு மிகவும் பொருத்தமானவர் இராமநாதன் அவர்களே.
ஆனால், படித்தவர்கள் நிறைந்துள்ள இந்த சபையையே நியமனம் சம்பந்தமாக தீர்மானங்களை நிறைவேற்றுவதற்கான அனுமதியை அவர் கோரிநிற்கின்றார் என்று கூறி விஸ்வநாதபிள்ளை இராமநாதனின் பெயரை முன்மொழிந்தார்.அவரைத் தொடர்ந்து பேசிய திரு. அப்பாப்பிள்ளை, இராமநாதன் பற்றி உயர்வாக சில கருத்துக்களைக் கூறி, அந்த தீர்மானத்தை வழிமொழிந்தார். அந்தத்தீர்மானம் ஏகமனதாக நிறைவேற்றப்பட்டது.
அதையடுத்து, ஸ்ரீலஸ்ரீ ஆறுமுக நாவலர், அடுத்த தீர்மானத்தை முன்மொழிந்து பேசுகையில், சட்ட நிர்வாக சபை நாட்டுக்கு நன்மை செய்யவே கோல்புறூக்  (Colebrooke)
ஆணைக் குழுவின் சிபாரிசு உருவாக்கப்பட்டது. முதன்முதலாக உருவாக்கப்பட்ட சட்டசபைக்கு குமாரசாமி முதலியார் உறுப்பினராக நியமிக்கப்பட்டார். (அதையடுத்தே அவர் சட்ட சபை வரலாறு பற்றியும்  காலம் சென்ற குமாரசாமி முதலியார் பற்றியும் சேர். முத்துக்குமாரசாமி முதலியார் பற்றியும் குறிப்பிட்டார்.) அதையடுத்து பேசுகையில், இப்ப நாங்கள் ஒரு பிரதிநிதியைத் தெரிவு செய்ய வேண்டும்.
இராமநாதன் அவர்கள் சேர். முத்துக்குமாரசாமி முதலியாரின் சகோதரியின் இரண்டாவது மகனாவார். அவர் மெட்றாஸ் பிறசிடன்ஸி கல்லூரியில் கல்வி கற்றவர். நீதிபதிகளின் நன்மதிப்பை பெற்றவர். மேலும் இவருக்கு உச்சநீதிமன்ற அறிக்கைகளை திருத்தி வெளியிடும் வேலை வழங்கப்பட்டுள்ளது.
இவ்வாறு வெளியிடப்படும் நீதிமன்ற அறிக்கைகள் மாகாணங்களிலிருக்கும் நீதிபதிகளுக்கு வழிகாட்டியாக அமையும் எனக் கருதப்பட்டது. அவர் பல நீதிமன்ற அறிக்கைப் பகுதிகளை இதுவரை வெளியிட்டுள்ளார். அவருடைய இந்த வெளியீடுகள் இந்த நாட்டிலுள்ள எல்லா சட்டத்தரணிகளின் மேசைகளையும் அலங்கரித்துக் கொண்டிருக்கின்றன.
ஒரு சட்டநிர்வாக சபையின் பிரதிநிதி என்பவர், மக்களினுடையதும் நாட்டின் முக்கியஸ்தர்களின் மதிப்புக்குப்  பாத்திரமாக இருக்க வேண்டும். இந்த விடயத்தில் இராமநாதன் சகலரின் மதிப்புக்கும் பாத்திரமாக உள்ளார். சிலர் அவரது வயதைக் குறிப்பிட்டார்கள்.
காலம் சென்ற சேர்.முத்துக்குமாரசாமி முதன்முதலாக சட்டநிர்வாகசபைக்கு நியமிக்கப்படும்பொழுது குறைந்த வயதினராக இருந்தார். மேலும், இராமநாதன் நாடுபூராகவும் சுற்றி மக்களின் தேவை என்ன என்பதைக் கேட்டு அறிந்து கொள்ளவும் தவறி விட்டார் எனவும் சிலர் கூறினார்கள்.  ஆனால், சட்டநிர்வாக சபை உறுப்பினராக சேர்.முத்துக்குமாரசாமி நியமிக்கப்பட்ட பின்னர் அவர் யாழ்ப்பாணத்துக்கே வரவில்லை. நியமிக்க முன்னரும் வரவில்லை.
அவர் கொழும்பிலிருந்தவாறே மக்களின் தேவை என்ன எனக் கேட்டறிந்து அவைகளை நிறைவேற்றி வந்தார். ஏன் அவ்வாறு இராமநாதனால் செய்யமுடியாது? அவர் மூன்று வருடங்களுக்கு முன்பு யாழ்ப்பாணம் வந்தபோது யாழ்ப்பாணத்தில்  சில  மாதங்கள்  தங்கியிருந்தார்.
அறிவும் மதிநுட்பமும் நிறைந்த ஒரு மனிதன் தன்னுடைய தூரப்பார்வையை நாட்டின் பல பகுதிகளுக்கும் செலுத்துவான். அந்த மனிதன் கௌரவமான முறையில் மக்களின் தேவைகளை அவதானித்து நடப்பான். நல்ல கௌரவமான குடும்பத்திலிருந்து பிறக்காத ஒருவர் நல்லவர்களுடன், உயர்ந்தவர்களுடன் பழகாத ஒருவரை நல்லவர் என எதிர்பார்க்க முடியாது. அவ்வாறான தன்மையில் இல்லாதவர்கள் நாட்டின் உயர்மட்டத்தில் இருப்பவர்களின் சந்தேகத்துக்கு ஆளாவார்கள்.
இன்று இந்த நியமனத்தை வேறுயாருக்கோ கொடுக்க வேண்டும் என்று பாடுபடுபவர்கள் தமது அவசர புத்தியால் தாங்கள் தவறான ஒரு முடிவு எடுத்து விட்டோம் என பிற்காலத்தில் வேதனைப்படுவார்கள்.
மேலும் ஸ்ரீலஸ்ரீ ஆறுமுகநாவலர் சட்டநிர்வாக சபை வெற்றிடத்துக்கு தமிழர்கள் மத்தியில் பிரதிநிதியாக நியமிக்கப்படுவதற்கு சட்டத்தரணி இராமநாதன் அவர்களே தகுதியானவர். எனவே இப்பதவிக்கு இராமநாதனே பொருத்தமானவர் என, தான் பிரேரிப்பதாக நாவலர் ஐயா கூறி இராமநாதனைக் கைகாட்டினார்.
அதையடுத்து, திருவங்கூர் நீதிவான் ஆன திரு.ரீ பொன்னம்பலம்பிள்ளை அந்த தீர்மானத்தை வழிமொழிந்து, இராமநாதனை அவர் இந்தியாவில் இருக்கும் போது இங்கே இருப்பவர்களிலும் பார்க்க அவரை நன்றாகத் தெரியும் எனக் கூறினார். அவர் நல்ல பிறப்பைக் கொண்டவர்.
செல்வந்தர், கல்விமான், மற்றும் எல்லாத் தகுதிகளுமுடையவர் என்றார். சட்டத்தரணிகளின் மத்தியில் அவர் இளையவராக இருந்தாலும் அவர் மிகவும் கௌரவத்துக்குரியவர். அவரிடம் இருக்கும் செல்வம் அவருடைய ஏழு தலைமுறைக்கு போதும். இதனால் அவர் நீதிமன்றத்தில் கடுமையாக உழைக்க வேண்டியதில்லை. எனவே, அவர் வருங்காலத்தில் சட்டநிர்வாகசபை வேலைகளில் முழுக்கவனத்தையும் செலுத்தக் கூடியதாக இருக்கும்.
இராமநாதன் அவர்கள் சேர்.முத்துக்குமாரசாமியின் செயலாளராக இருந்ததால், அவரால் சகல விடயங்களிலும் வழி காட்டப்பட்டவர். சட்டசபை வழிமுறைகளை நன்கு தெரிந்தவர். பரீட்சியப்பட்டவராவார். அதையடுத்து, படித்த உயர்வான மனிதர்கள் எத்தனை பேர் 30 வயதுக்கு கீழ் பட்டம் படித்தவர்கள். பிரித்தானிய நாடாளுமன்ற உறுப்பினர்களாகவும், நாவன்மையுடையவர்களாகவும் இருந்தார்கள் என்ற வரலாற்றினையும் கூறினார். இந்தத் தீர்மானம் சபைக்குப் போடப்பட்டு ஏகமனதாக நிறைவேறியது.
அப்பொழுது ஹேன்ஸ்மன் என்கிற இளம் பிறக்கிராசியார் (proctor)  சிலருடன் கூட வந்து தலைவரை அணுகி, தான் நிறைவேற்றப்பட்ட தீர்மானத்திற்கு திருத்தம் கொண்டுவர அனுமதி தருமாறு கேட்டார். அப்பொழுது அதற்கு பதிலளித்த தலைவர் தீர்மானங்கள் எல்லாம் முன்மொழிந்து வழிமொழிந்து பாராட்டுதலுடன் ஏகமனதாக நிறைவேற்றப்பட்டன. எனவே, திருத்தங்கள் கொண்டு வரமுடியாது என்று கூறினார். அதையடுத்து ஹேன்ஸ்மனும் அவருடன் வந்தவர்களும் திரும்பச் சென்றார்கள்.
ஆனால் அவர்கள் அந்த மண்டபத்தை விட்டு வீதியை அடைந்த பிற்பாடு ‘வெட்கம், ….. ‘வெட்கம்’ என்று கத்தி தங்களுடைய கையைத் தட்டி கூக்குரல் இட்டார்கள். இராமநாதன் அவர்கள் அவரது 28ஆவது வயதில் சட்டநிர்வாகசபைக்கு கடுமையான எதிர்ப்பின் மத்தியில் தெரிவுசெய்யப்பட்டார். ஆகஸ்ட் 27ஆம் திகதி 1879ஆம் ஆண்டு சட்டசபைக்கு தமிழ் மக்களை பிரதி நிதித்துவம் செய்வதற்காக தெரிவு செய்யப்பட்டார்.
ஸ்ரீலஸ்ரீ ஆறுமுக நாவலரால் கை காட்டப்பட்ட தமிழ்த் தலைவர் இராமநாதன் அவர்கள். ஆனால், இராமநாதன் அவர்கள் இந்த நாட்டிற்கும் மக்களுக்கும் ஆற்றிய சேவைகளைக் கண்டு கொள்ள ஸ்ரீலஸ்ரீ ஆறுமுக நாவலர் ஐயா அவர்களுக்கு சந்தர்ப்பம் கிடைக்கவில்லை. நாவலர் ஐயா டிசம்பர் 5ஆம் திகதி 1879 ஆம் ஆண்டு காலமானார்.

சட்ட நிர்வாக சபை உறுப்பினர்

சேர்.பொன்னம்பலம் இராமநாதனின் 50 வருட அரசியல் வாழ்வை 1879 – 1930, ஒரு நாட்டின் சுதந்திரத்திற்கான போராட்டம் என்றும் கருதவேண்டும். அவர் நடாத்திய சுதந்திரப்போராட்டமே நாடு சுதந்திரமடையக் காரணமாயிற்று.
நாடு என்றால் இலங்கை. இலங்கை தற்பொழுது ஸ்ரீ லங்கா என்று அழைக்கப்படுகிறது. இலங்கை இந்து சமுத்திரத்தின் மத்தியில் அமைந்துள்ளது. இங்கு தமிழர்களும். சிங்களவர்களும் வாழ்கின்றார்கள். அவர்களுக்கு என்ற தனியான மதங்களும், மொழிகளும் உண்டு.
இது புவியியல் அமைப்பின்படி ஒரு காலத்தில் கீழைத்தேய கண்டமாக இருந்தது. இந்தக் கண்டம் பிரிபடாது ஒரு பக்கம் மடகஸ்கார் வரையும், மறுபக்கம் மலாயக்குடா வரையும் நீண்டிருந்தது. காலகெதியில் இந்தக் கீழைத்தேயக் கண்டம் கடலுக்குள் மூழ்கி ஒருபக்கம் இலங்கை நடுவிலும், மறுபக்கம் மாலைதீவு, இலட்சதீவு, சீசேல்ஸ்தீவு ஆகிய தீவுகளாக பிரிந்தும், கங்கை நதியை இணைத்து வடக்குத்தெற்கு இந்தியா ஒரு நிலப்பரப்பாகக் காணப்பட்டது.
காலகெதியில், இந்தியாவிலிருந்து இலங்கையும் பிரிந்தது. இலங்கையையும் இந்தியாவையும் ஒரு சிறுகடல் பிரிக்கின்றது. அது பாக்குநீரிணை என அழைக்கப்படுகின்றது. இலங்கையையும் இந்தியாவையும் 32 கடல் மைல் எல்லையே பிரிக்கின்றது.
வரலாற்றை ஆராய்கின்ற போது, இலங்கை ஐக்கியமான ஒரு நாடாக இருந்ததில்லை. தமிழர்களும், சிங்களவர்களும் போட்டியிட்டுக்கொண்டு தனித்தனியான சமூகமாகவே வாழ்ந்துவந்தனர். எனவே, சிங்களம், சிங்கள பௌத்த தேசியம், தமிழ்த் தேசியம் என்ற கருத்து ஓங்கியிருந்ததே தவிர, எப்பொழுதுமே இலங்கைத் தேசியம் என்று ஒன்று இருக்கவில்லை.
1505ஆம் ஆண்டு ஒக்ரோபர் மாதம் 15 ஆம் திகதி, போர்த்துக்கேயருடைய சிறிய படை அடங்கிய கப்பல் ஒன்று புயற் காற்றினால் தள்ளப்பட்டு காலித் துறைமுகத்தை வந்தடைந்தது. அந்த போர்த்துக்கேய கப்பலுக்கு தொன் லோறன்ஸ் சா டி அல்மேடா என்பவரே தலைமைதாங்கினார். அப்பொழுது வீரபராக்கிரமபாகு (1484 – 1509) கோட்டை மன்னனாகவும், சேனசம்மத விக்கிரமபாகு (1469 – 1511) கண்டிய மன்னனாகவும், பரராசசேகரம் (1469 – 1511) தமிழ் இராச்சியத்தின் மன்னனாகவும் இருந்தனர். இவ்வாறு இலங்கை மூன்று இராச்சியங்களக தனித்தனியாக இருந்தன.
1551ஆம் ஆண்டில் கோட்டை இராச்சியத்தின் பாதுகாவலராக தங்களை போர்த்துக்கேயர் மாற்றிக் கொண்டனர். அதையடுத்து 1597 – 1658 ஆம் ஆண்டு வரைக்கும் இலங்கை கரையோரப் பகுதிகள் அனைத்தும் போர்த்துக்கேயரின், கட்டுப்பாட்டுக்குள் வந்தன.
1621 ஆம் ஆண்டு வடக்கிலிருந்த தமிழ் இராச்சியம் போர்த்துக்கேயரால் கைப்பற்றப்பட்டது.
தமிழ்ப் பகுதிகளை கைப்பற்றிய போர்த்துக்கேயர், ஐநூறுக்கு மேற்பட்ட இந்துக் கோவில்களை உடைத்து நொருக்கினார்கள். நல்லூர் கந்தசுவாமி கோவில், மாவிட்டபுர கந்தசுவாமிகோவில், திருக்கோணேச்சரம், திருக்கேதீச்சரம் ஆகிய கோவில்களை எல்லாம் உடைத்து நொருக்கி, அங்கு எல்லாம் கிறிஸ்தவ தேவாலயங்களை போர்த்துக்கேயர் நிறுவினர்.
1638 ஆம் ஆண்டு போர்த்துக்கேயரை விரட்டுவதற்காக ஒல்லாந்தர்களை கண்டிய மன்னனான 2ஆம் இராஜசிங்கன் (1635 – 1687) வரவழைத்தான். நாட்டிலே கால் வைத்த ஒல்லாந்தர்கள் போர்த்துக்கேயர் வசமிருந்த இராச்சியங்களைக் கைப்பற்றினார்கள். தமிழ் இராச்சியம் 1658ஆம் ஆண்டு ஒல்லாந்தர் வசமாகியது.
ஒல்லாந்தர்களை அடுத்து, பிரித்தானியர் இந்த நாட்டில் காலடி எடுத்து வைத்தார்கள். 1796ஆம் ஆண்டு பிரித்தானியர்கள் இலங்கையின் கரையோரப் பகுதிகளைக் கைப்பற்றினார்கள். அதையடுத்து, 1815ஆம் ஆண்டு சுதந்திரமாக இருந்த கண்டி இராச்சியத்தை பிரித்தானியர்கள் கைப்பற்றினார்கள். இந்த சுதந்திர இராச்சியம் ஸ்ரீ விக்கிரம இராஜசிங்கனின் ஆட்சியின் கீழ் இருந்தது.
சிங்களப் பிரதானிகள் சுதந்திரமாக இயங்கிவந்த கண்டி இராச்சியத்திற்கு எதிராகச் சதி செய்து மன்னனைக் காட்டிக் கொடுத்து, ஆட்சியைக் கவிழ்த்தார்கள். அதையடுத்து, 1815ஆம் ஆண்டில் சிங்களப் பிரதானிகளுக்கும், பிரித்தானியர்களுக்கும் இடையில் ஒப்பந்தம் ஒன்று செய்யப்பட்டது. அந்த ஒப்பந்தமே, ‘கண்டிய ஒப்பந்தம்’ ஆகும்.
பிரித்தானியர் ஸ்ரீ விக்கிரம ராஜசிங்கனைக் கைது செய்தனர். பிரித்தானியர் சிங்களப் பிரதானிகளுடன் பேச்சுவார்த்தை நடாத்த தொழுக்கு முதலியாராக மொழிபெயர்ப்பாளரான குமாரசாமி முதலியார் நியமிக்கப்பட்டார்.
1817 – 1818 ஆம் ஆண்டு இலங்கையில் ஊவா வெல்லச எதிர்ப்புப் புரட்சி வெடித்தது.. இது காலனித்துவ ஆட்சி நடாத்திய பிரித்தானியர்களுக்கு எதிராக நடைபெற்ற புரட்சியாகும். இந்தப் புரட்சி கெப்பிற்றிப்பொல திஸவாவினால் ஆரம்பிக்கப்பட்டது. பிரித்தானியரின் ஆட்சிக்கு எதிராக மக்கள் கிளர்ந்தெழுந்தார்கள். பிரித்தானியர் இந்தியாவிலிருந்து படைகளைக் கொண்டுவந்து அந்தப் புரட்சியை அடக்க வேண்டியிருந்தது.
பதினெட்டு புரட்சித் தலைவர்களின் சொத்துக்கள் ஆட்சியாளரால் கைப்பற்றப்பட்டன. அந்தச் சமயத்தில் நோய் வாய்ப்பட்டிருந்த பிலிமத்தலாவையை கைது செய்து, மொறேசியஸ் நாட்டிற்கு நாடுகடத்தினார்கள். கெப்பிற்றிப்பொல, மடுகல்ல ஆகிய பிரதானிகளை கைதுசெய்து, நவம்பர் 18 ஆம் திகதி 1818 ஆம் ஆண்டு, இருவரையும் சிரச்சேதம் செய்தார்கள். ஊவா மாகாணத்தில் 18 வயதுக்கு மேற்பட்ட எல்லா ஆண்களும் தண்டனைகளுக்கு உட்படுத்தப்பட்டார்கள்.
பிரித்தானிய ஆட்சிக்கு எதிராக பங்குபற்றிய சகல கிளர்ச்சிக்காரரையும் ‘தேசத்துரோகிகள்’ என்று அரச வர்த்தமானியில் அன்றைய தேசாதிபதி சேர். றொபேட் பிறவுண்றிக்கினால் பிரகடனப்படுத்தப்பட்டது.
அவ்வாறு பிரகடனப்படுத்தப்பட்ட அரச வர்த்தமானி இலங்கை நாடாளுமன்றத்தில் 2011 ஆம் ஆண்டு சமர்ப்பிக்கப்பட்டது. அன்று ‘தேசத்துரோகிகள்’ என்று பிரகடனப்படுத்தப்பட்ட அனைவரையும் ‘தேசிய வீரர்கள், என முன்னாள் ஜனாதிபதி மகிந்த ராஜபக்ஷவினால் அறிவிக்கப்பட்டது.
1818ஆம் ஆண்டு நடைபெற்ற கிளர்ச்சியை அடுத்து பிரித்தானியர்களின் ஆட்சியை மேலும் ஸ்திரப்படுத்துவதற்காக கோல்புறுக் – கமறூன் ஆணைக்குழு ஒன்றை அன்றைய பிரித்தானிய காலனித்துவ காரியாலயம் இலங்கைக்கு அனுப்பிவைத்தது.
இந்த ஆணைக்குழு இலங்கை அரச நிர்வாகம், நிதி, பொருளாதாரம், நீதி ஆகியன சம்பந்தமாக விசாரணை நடாத்தி, இவற்றை எவ்வாறு சீர்திருத்துவது என அறிக்கை தருமாறு கோரப்பட்டது.
1833ஆம் ஆண்டு அந்த ஆணைக்குழு தனது அறிக்கையை சமர்ப்பித்தது. அந்த அறிக்கையின் சிபாரிசுகள் வருமாறு.-
1. இலங்கைத் தீவை ஐந்து மாகாணங்களாகப் பிரித்தல் – அவையாவன கொழும்பு, கண்டி, காலி, யாழ்ப்பாணம், திருகோணமலை ஆகும்.
2. சட்டநிர்வாக, நிரூபண சபைகள் அமைத்தல்.
3 இரட்டை ஆட்சி முறையாக இருந்த கண்டி இராச்சியத்தையும், கரையோர இராச்சியத்தையும் ஒன்றாக ஒரே நிர்வாகத்தின் கீழ் தேசாதிபதியின் தலைமைத்துவத்தின் கீழ் கொண்டுவந்தார்கள்.
4.இலங்கையர்களை சிவில்நிர்வாக அதிகாரிகளாக சேர்த்துக் கொள்ளல்.
5.முன்னாள் கண்டி இராச்சியத்தில் இருந்த இராஜகாரிய முறையை இரத்துச் செய்தல்.
6.கல்வியை நிர்வகிக்கும் ஒரு ஆணைக்குழுவை அமைத்தல்.
7.பிரித்தானியப் பாடசாலைகளைப் போன்று ஆங்கில மொழிமூலம் கல்வி பயிற்றுவிக்க பாடசாலைகள் அமைத்தல்.
8. மேலும் ஆசிரியக் கலாசாலைகள் அமைத்தல்.
இந்த சிபாரிசின் மூலம் தேவாலய நிர்வாகத்தின் கீழ் இருந்த பாடசாலைகள் அரசாங்கத்தின் கீழ் வந்தன. மேலும், கொழும்பு அக்கடமி (றோயல் கல்லூரி) என்ற ஒரு பிரதான பாடசாலை ஒன்றும், பிரித்தானிய நாட்டிலுள்ள ஆங்கிலப் பாடசாலைகளைப் போலவே அமைக்கப்பட்டது.
1833ஆம் ஆண்டு உருவாக்கப்பட்ட சட்ட நிர்வாக சபையில் பதினாறு உறுப்பினர்கள் இருந்தார்கள். பிரித்தானிய தேசாதிபதி பத்து உத்தியோகத்தர்களை இந்த சபைக்கு தெரிவு செய்தார். மேலும் ஆறு உத்தியோகப்பற்றற்ற உறுப்பினர்களையும் தெரிவு செய்தார். அவர்களில் மூவர் ஐரோப்பியர், ஒருவர் சிங்களவர், ஒருவர் தமிழர். மேலும் ஒருவர் பறங்கியராகும்.
ஆரம்பத்தில், இவ்வாறு தெரிவு செய்யப்பட்ட உத்தியோகப்பற்றற்ற உறுப்பினர்கள் நிர்வாகம் சம்பந்தமாக பிரச்சினைகள் சபையில் அறிமுகப்படுத்தப்பட்டால், அந்த விடயம் சம்பந்தமாக தமது கருத்துக்களைக் கூறும் அதிகாரமே அவர்களுக்கு இருந்தது.
ஆனால், 1860 ஆம் ஆண்டை அடுத்து, நிதி சம்பந்தப்படாத பிரச்சினைகள் சம்பந்தமாக சட்டவரைவுகள் அறிமுகப்படுத்தும் அதிகாரமும் அவர்களுக்கு வழங்கப்பட்டது.
மேலும் 1889ஆம் ஆண்டு உத்தியோகபற்றற்ற உறுப்பினர்களின் எண்ணிக்கை எட்டாக உயர்த்தப்பட்டது. (மூன்று ஐரோப்பியர்கள், ஒரு கீழைத்தேய சிங்களவர், ஒரு கண்டிச் சிங்களவர். ஒரு தமிழர், ஒரு முஸ்லிம், ஒரு பறங்கியராகும்.) இந்த சட்டநிர்வாக சபைக்குத்தான், திரு. பொன்னம்பலம் இராமநாதன் அவர்கள் 1879ஆம் ஆண்டு உத்தியோகப்பற்றற்ற உறுப்பினராக தேசாதிபதியால் தெரிவு செய்யப்பட்டார்.
பொன்னம்பலம் இராமநாதன் அவர்கள் 1892ஆம் ஆண்டு வரை சட்டசபையின் நியமன உறுப்பினராக இருந்தார்.அவர் தனது முதலாவது பதவிக்காலத்தில் செய்த முக்கியமான சாதனைகள் பின்வருமாறு –
அக் காலத்தில் பொதுவிதிகள் சட்டம் 1861 இன் கீழ் வயதுவந்த சகலரும் கட்டாயம் ஊழியம் செய்ய வேண்டும். இது மக்கள் மனதில் சஞ்சலத்தையும் வேதனையையும் உருவாக்கியிருந்தது. இராமநாதன் இச்சட்டத்தினை தனது கையில் எடுத்து அதன் இறுக்கமான தன்மையை நீக்கி வைத்தார்.
31 ஆம் இலக்க 1884ஆம் ஆண்டு தபால் சேமிப்பு வங்கிச் சட்டத்தை இலங்கையில் அறிமுகம் செய்தார். இந்தச் சட்டத்தை இலங்கைக்கு அறிமுகம் செய்யவேண்டுமென ஆர்வம் காட்டியவர் ஸ்ரீலஸ்ரீ ஆறுமுக நாவலர் ஆவார்.
இராமநாதனே சிறுபிள்ளைகளின் குற்றங்களுக்கு சீர்திருத்தப் பள்ளியையும், அவர்களுக்கான கைத்தொழில் பாடசாலைகளையும்  நிறுவக்  காரணமாயிருந்தார்.
1885ஆம் ஆண்டு முகமதியர்களின் விவாகப்பதிவுச் சட்டத்தை சீர்செய்தார். ஒரு பகுதிமுஸ்லிம்கள் இச்சீர்திருத்தம் வேண்டுமெனவும், இன்னொரு பகுதி முஸ்லிம்கள் இச்சீர்திருத்தம் வேண்டாம் எனவும் குழம்பியிருந்தனர்.
சட்டசபையில் தமிழர்களுக்கும். தமிழ்பேசும் மக்களுக்கும் உறுப்பினராக இருந்த இராமநாதன் அவர்கள் இரண்டுபகுதி முஸ்லிம்களும் ஏற்றுக்கொள்ளும் விதத்தில் திருமணப்பதிவு கட்டாயமானது அல்ல விரும்பினால் செய்யலாம் என்ற சட்டத்தை உருவாக்கினார்.
1879 – 1884 இற்கும் இடைப்பட்ட காலத்தில் உத்தியோகபற்றற்ற இலங்கை சட்டசபை உறுப்பினராக அவர் பின்வரும் முக்கியமான விடயங்கள் பற்றி தனது விவாதத் திறமையினால் நிறைவேற்றினார்.
  1. ஆண்பிள்ளை, பெண்பிள்ளைகளின் பொதுக் கல்வி முன்னேறுவதற்கு நடவடிக்கைகளை மேற்கொண்டார்.
  2. சட்டப்படிப்பையும் அனுமதியையும் மறுசீரமைத்தார்.
  3. வருங்கால சந்ததியினருக்கு சட்டப்பயிற்சி மிக முக்கியமானதுஎன்றும்> இக்கல்வி வருங்காலத்தில் அரசியலில் ஈடுபடுவதற்கு உதவியாக இருக்கும் என்றும் அவர் கருதினார்.
  4. குற்றவியல் மற்றும் பொதுச் சட்டங்களைச்சேர்த்து இணைப்பது இந்நாட்டின் சட்ட வளர்ச்சிக்கு உதவியாக இருக்குமென அவர் கருதினார்.
சட்ட நிர்வாக சபை என்றால் அது நாடாளுமன்றம் அல்ல. அது ஒரு ஆலோசனை வழங்கும் சபையாகும். அதில் அங்கத்தவர்களாக உத்தியோகத்தர்களும், உத்தியோக பற்று அற்றவர்களும் இருந்தார்கள். உறுப்பினர்களாக இருந்த அரச உத்தியோகத்தர்களுக்கு தேசாதிபதியினால் ஊதியம் வழங்கப்பட்டது.
எனவே அவர்கள் தேசாதிபதி சட்டசபையில் கொண்டுவரும் எந்த விடயத்திற்கும் ‘ஆமாம் சாமி’ என்று சொல்லி கை உயர்த்துபவர்களாகவே இருந்தார்கள். அவர்கள் தங்கள் தங்கள் கருத்துக்களை சட்ட நிர்வாக சபையில் வெளியிட முடியாது. வெளியிடவும்இல்லை.அதேபோலத்தான் உத்தியோகப்பற்றற்ற உறுப்பினர்களின் நிலையும் இருந்ததது. அவர்களும் தேசாதிபதியினால் தான் நியமிக்கப்படுகின்றார்கள்.
அவ்வாறு நியமித்த தேசாதிபதியே சட்ட நிர்வாக சபை கூட்டங்களுக்கும் தலைமை தாங்குவார். எனவே, உத்தியோகப்பற்றற்ற உறுப்பினர்கள் எப்பொழுதும் தேசாதிபதியின் விசுவாசிகshவும். அவர் சொல்வதை தலைமேல் ஏற்றுச் செய்பவர்களாகவும் இருந்தார்கள். அவர்களுக்கு என்று சொந்தக் கருத்துக்கள் எதுவும் இல்லை.
ஆனால் பொன்னம்பலம் இராமநாதன் ஆரம்பத்திலிருந்தே தனது தனித்துவத்தைப் பேணிக் காப்பவராக இருந்தார். அவர் எந்தச்  சந்தர்ப்பத்திலும் தனது தனித்துவத்தை விட்டுக் கொடுத்து சரணடைய தயாராக இருக்கவில்லை. மேலும் அச்சமின்மை, துணிவு, உண்மையாக இருத்தல்> ஆகியனவே பொன்னம்பலம் இராமநாதனின் அரசியல் வாழ்வில் உன்னதமான குணங்களாக இருந்தன.
உத்தியோக உறுப்பினர்கள். மற்றும் உத்தியோகப்பற்றற்ற உறுப்பினர்கள் தங்கள் உரிமைகளை அடகுவைத்து விட்டு தேசாதிபதிக்கு துதிபாடுவதை அவர் கடுமையாகக் கண்டித்தார்.
‘நான்’ 1879ஆம் ஆண்டு சட்டநிர்வாகசபை உறுப்பினராக பதவியேற்று அச்சபைக்குச் சென்றபோது அறிவாற்றாலும் அனுபவமும் நிறைந்த உத்தியோக உறுப்பினர்கள் தேசாதிபதியின் விருப்பங்களைப் பூர்த்தி செய்யும் யந்திரங்களாக இருந்ததைப் பார்த்து, நான் மிகவும் கவலைப்பட்டேன்.
சட்டநிர்வாகசபை என்பது எல்லோரும் பேசக்கூடிய ஒரு இடமாகும். ஆனால் உத்தியோகப்பற்றுள்ள உறுப்பினர்கள் எவ்வாறு வாயை மூடிக்கொண்டு மௌனிகளாக இருந்தார்கள் என்று தான் என்னால் இன்றும் புரிந்துகொள்ள முடியவில்லை. அவர்கள் தங்கள் மனத்தை புதைகுழியில் போட்டு புதைத்து விட்டு, அமைதியாக ஆசனத்தில் அமர்ந்திருந்தார்கள்’ எனக் குறிப்பிட்டிருந்தார்.
அவர் ஒரு பெரிய பாரம்பரியத்தை பின்பற்றுபவராகவும், சுதந்திர புருசராகவும், அச்சமின்றி துணிவுடன் இருந்தார். இந்தப் பண்புகள் எல்லாம் முன்னர் முத்துக்குமாரசாமி அவர்களால் கடைப்பிடிக்கப்பட்டது. அதனையே சேர்.பொன்னம்பலம் இராமநாதனும் பின்பற்றினார்.
இன்னும் ஒரு சந்தர்ப்பத்தில் அவர் குறிப்பிடும் பொழுது ”1879 ஆம் ஆண்டு தொடக்கம் பதினாறு வருடகாலம் உறுப்பினராக இருந்த காலம் வரை, பொதுசன அபிப்பிராயங்களை நான் கைவிட்டது கிடையாது. எனது எல்லா வேலைத் திட்டங்களும் மக்களை முன்வைத்தே எடுக்கப்பட்டன’ என்று குறிப்பிட்டார்.
அவர் மேலும் குறிப்பிடுகையில்,
‘உத்தியோகப்பற்றற்ற உறுப்பினர்கள் எல்லாம் ஆக்கபூர்வமாக வலுவான கலந்துரையாடலுக்கு அவர்கள் தயார்நிலையில் இல்லாமல் இருந்ததை என்னால் காணமுடிந்தது. 1879ஆம் ஆண்டு தொடக்கம் 1890ஆம் ஆண்டு வரையான பதினொரு வருட சட்டநிர்வாக சபைக்காலத்தில் இதை என்னால் காணமுடிந்தது. எனவே உத்தியோகப்பற்றற்ற எனது சகாக்ககளுக்கு கலந்துரையாடலுக்கு எடுக்கப்படும் விடயங்கள் சம்பந்தமாகத் தெளிவாகக் கூறவேண்டும் என்றும், நான் எடுத்துக்கொண்ட விடயம் சம்பந்தமாக தெளிவாக ஆராய்ந்து கூறவேண்டும் என்றும். அதை எவ்வாறு விளக்குவது என்றும் அவர்களுக்கு எடுத்துக் கூறினேன்.
‘எனவே உத்தியோகப்பற்றற்ற உறுப்பினர்களான நாங்கள் சட்டநிர்வாக சபையில் விவாதத்திற்கு வரும் விடயங்கள் பற்றி யார் யார் என்ன என்ன விடயங்களைப் பேசுவது என்று எமக்குள் ஒரு ஒழுங்கைச் செய்து, உத்தியோகப்பற்றற்ற, பற்றுள்ளவர்களின் வாதங்களை விவாதிக்க நாமே ஒழுங்குகளை மேற்கொண்டோம்’ என்று கூறினார்.
அந்தக் காலங்களில் பிரித்தானிய ஆட்சியாளர்கள் பொன்னம்பலம் இராமநாதனின் திறமைகளை உணர்ந்து கொண்டார்கள்.
அதையடுத்து செப்ரெம்பர் 30ஆம் திகதி 1892ஆம் ஆண்டு அன்றைய தேசாதிபதியான சேர். ஆதர் ஹவ்லொக் உத்தியோகப்பற்றற்ற, உறுப்பினர்களின் உத்தியோகபூர்வமற்ற நிலையில் தலைவராக இருந்தவரும் சிரேஷ்ட சட்டத்தரணியுமான, பொன்னம்பலம் இராமநாதனிடம் சொலிசிற்றர்  ஜெனரல் பதவியை, அதாவது சட்டம் சம்பந்தமான ஆலோசகர் பதவியை, ஏற்கத் தயாரா என்று கேட்டார். இராமநாதனும் அந்தப் பதவியை ஏற்க சம்மதம் தெரிவித்தார்.
பொன்னம்பலம் இராமநாதன் அப்பதவியை ஏற்றுக்கொண்டதும், தனது மகிழ்ச்சியை தேசாதிபதி தெரிவித்தார். அப்பதவியை அவர் ஏற்றுக் கொண்டாலும் தமிழ் மக்களை பிரதிநிதித்துவப்படுத்தும் சட்டசபை உறுப்பினராகவும் இருக்குமாறு தேசாதிபதி கோரினார். அவரது கோரிக்கையை பொன்னம்பலம் இராமநாதன் ஏற்றுக் கொண்டு டிசம்பர் 14ஆம் திகதி 1892 வரை சட்டசபை உறுப்பினராகவும், அப்பதவியில் நீடித்திருந்தார்.
பதினான்கு வருடகாலம் மக்களின் பிரச்சினைகளுக்கு முகம் கொடுத்து அவர்களின் உரிமைக்காகப் போராடிய ஒரு பெரும் தலைவர்,  அரசியலில் இருந்து விலகுகின்றார் என பலர் அறிந்து அதிர்ச்சியும்,  வேதனையும் அடைந்தார்கள். அவர் அரசியலில் இருந்து ஓய்வு பெற்றது பற்றி ஒரு பத்திரிகை குறிப்பிடுகையில்;
‘இது ஒரு நம்பக்கூடிய விடயமல்ல. வருங்காலங்களில் நாட்டின் சில முக்கிய பிரச்சினைகள் பற்றி பேசும் போது இராமநாதனைப் போன்ற ஒரு அறிவும், அனுபவமும் வாய்ந்த மனிதர் அரசியலில் இல்லாமல் போய்விடும். இது நாட்டிற்கு மட்டுமன்றி அனைத்து மக்களுக்கும் ஒரு பேரிழப்பாகும்.’
‘உதாரணத்திற்கு வடபகுதிக்கு புகையிரதப்பாதை அமைப்பது ஒரு முக்கியமான விடயமாகும். இது சம்பந்தமான நடவடிக்கைகள் எடுக்கும் போது இதற்காக நியமிக்கப்பட்ட ரயில்வே ஆணைக்குழுவில் அவர் இல்லாமல் இருந்தால் அது ஒரு பேரிழப்பாகும்.
இன்றைய நிலைக்கு வடபகுதியில் புகையிரதப்பாதை அமைக்க முக்கிய காரணம் பொன்னம்பலம் இராமநாதனின் கடும் உழைப்பாகும். எனவே , ரயில்வே ஆணைக்குழுவில் பொன்னம்பலம் இராமநாதன் தொடர்ந்து இருப்பதற்கு இந்த அரசு அனுமதிவழங்க வேண்டும் என நாங்கள் கோருகின்றோம்.’ என அந்தப் பத்திரிகை எழுதிற்று.
அதையடுத்து டிசம்பர் 15ஆம் திகதி 1892 ஆம் ஆண்டு அவர் சொலிசிற்றர் ஜெனரல் பதவியை ஏற்றுக் கொண்டார். அவர் சொலிசிற்றர் ஜெனரல் பதவியில் இருந்த காலத்தில் பதில் சட்டமா அதிபராகவும் பல சந்தர்ப்பங்களில் பதவி வகித்தார்.
பிரித்தானியரின் காலனித்துவ ஆட்சிக் காலங்களில் ஓர் இலங்கையர் இத்தகைய பெரிய பதவிகளை வகிப்பது என்பது எப்பொழுதுமே நடைபெறாத ஒரு விடயமாகும். அவர் பதில் சட்டமா அதிபராக இருந்த காலத்தில்தான் தேசவழமைச் சட்டத்தில் இருந்த சில குறைபாடுகளை நீக்கினார்.
அந்தக் காலத்தில் உச்ச நீதிமன்றத்தில் நீதியரசர் பதவிக்கு யாரையாவது நியமிப்பதாக இருந்தால், அந்தப் பதவிக்கு தகுதியானவர் பொன்னம்பலம் இராமநாதனே. அவர் அரச ஆணைக்குழுக்களின் உறுப்பினராக இருந்து பணிபுரிந்திருக்கின்றார்.  அவர் மூன்று முறை சட்டமா அதிபராக இருந்து  கடமையாற்றியுள்ளார்.
கால்நூற்றாண்டு காலமாக இந்த நாட்டில் எல்லாச் சட்டங்களையும் அறிமுகப்படுத்திய பெருமையும் இவரையே சாரும். முதலில் அவர் சட்ட நிர்வாக சபை உறுப்பினராகவும், பின்னர் சட்ட நிர்வாக சபை அதிபராகவும் இருந்து இந்தப் பணியை ஆற்றினார். அது மட்டுமன்றி பதில் சட்டமா அதிபராக இருந்த காலத்தில் முன்றுமுறை சட்ட நிரூபண சபையில் அங்கம் வகித்த ஒரே ஒரு இலங்கையர் பொன்னம்பலம் இராமநாதனே ஆவார்.
இவர்தான் சிவில்  நடைமுறைச்  சட்டத்தையும்,  நீதிமன்றங்கள் சட்டத்தையும் உருவாக்கினார்.
1903ஆம் ஆண்டில் இலங்கைத் தேசாதிபதியினுடைய சிபாரிசினை அடுத்து பிரித்தானிய மன்னரான எட்வேட் இராமநாதனை மன்னர் அப்புக்காத்தாக ( பிரகடனப்படுத்தினார். இது அக்காலத்தில் சட்டத்துறையில் மிகவும் விற்பன்னரான ஒருவருக்கே வழங்கப்படும்.)
சொலிசிற்றர் ஜெனரலாக பதின்னான்கு வருடகாலம் பதவி புரிந்தார். அப்பொழுது எல்லாம் இவருக்குக் கிடைக்க வேண்டிய நிரந்தர சட்டமா அதிபர் பதவியோ, உச்சநீதிமன்ற நீதியரசர் பதவியோ வழங்கியிருக்க வேண்டும். ஆனால் அக்கால அரசாங்கம் தவறி விட்டது.
அதையடுத்து அவர் 1905ஆம் ஆண்டு சொலிசிற்றர், ஜெனரல் பதவியை இராஜினாமாச் செய்தார். ‘அவர் ஒரு ஓடும் குதிரை. ஆனால் மாட்டுவண்டியில் பூட்டப்பட்ட ஓடும் குதிரை’ என இராமநாதன் வர்ணிக்கப்பட்டார்.
அவர் திடசங்கற்பம் உடையவர். அதனால் அவர் சந்தித்த வீழ்ச்சிகளை எல்லாம், சாதாரணமாகத் தாங்கிக் கொண்டார். 1906 ஆம் ஆண்டு அவர் தனது பதவியிலிருந்து ஓய்வுபெற முதல், அரசு அவருக்கு முழு ஊதியத்துடன் ஒரு வருடகாலம் விடுமுறை வழங்கிற்று. அவர் அந்த விடுமுறைக் காலத்தை அமெரிக்காவில் பிரசங்கம் செய்யும் ஒரு சுற்றூலாப் பயணமாக மேற்கொண்டார்.
பொன்னம்பலம் இராமநாதன் 1892 தொடக்கம் 1906 ஆம் ஆண்டு வரைக்கும் சொலிஷிற்றர் ஜெனரலாக கடமையாற்றினார். அவ்வாறு கடமையாற்றும் காலங்களில் மூன்று முறை சட்டமா அதிபராகவும் கடமையாற்றினார்.
அவர் சொலிஷிற்றர் ஜெனரலாக இருந்த காலத்தில்தான் மையூரொன் எச் பெல்ப்ஸ் இலங்கைக்கு வந்தார். பெல்ப்ஸ் பெரிய பிரசித்திபெற்ற ஒரு அமெரிக்கர். நியூயோர்க்கில் பிரபல்யமான ஒரு சிறந்த சட்டத்தரணி. மொன்சல்வாட் பள்ளிக்கூடத்தின் இயக்குனர். இந்தப் பள்ளிக்கூடம் அக்காலத்தில் மதங்கள் சம்பந்தமான ஆராய்ச்சி செய்யும் ஒரு நிறுவனமாகவும் இருந்தது. மையூரொன் எச் பெல்ப்ஸ், 23 வருடங்களாக கீழைத்தேய மதங்களை ஆராயும் செயலில் மும்முரமாக ஈடுபட்டவர். அவர் ஒரு இந்து வேதாந்தியர் ஆகும். மரக்கறிப் பட்சினி அவர் இந்தியர்களுடைய வாழ்க்கை முறையைப் பின்பற்றினார்.
இந்தியர்களைப் போலவே உடையணிந்தார். சுவாமி விவேகானந்தர் 1893 ஆம் ஆண்டு அமெரிக்காவிற்கு சமய நாடாளுமன்றத்தில் பங்கேற்க சென்றபோது, அவரை உபசரித்து. சகல வசதிகளையும் செய்து கொடுத்தவர் பெல்ப்ஸ்ஸே, ஆவர்.
இந்த பெல்ப்ஸ் 1901ஆம் ஆண்டு கொழும்பு வந்தபோது சேர்.பொன்னம்பலம் இராமநாதனைச் சந்தித்தார். அப்பொழுது இராமநாதனின் மதப் பிரச்சாரங்களைக் கேட்டு அதன்பால் கவரப்பட்டவர். அந்த சந்திப்பின்போது ‘அமெரிக்காவில் ஆயிரக்கணக்கான மக்கள் மதம் சம்பந்தமான பிரச்சாரங்களைக் கேட்க ஆர்வமுள்ளவர்களாக இருக்கின்றார்கள். எனவே நீங்கள் அங்குவந்து ஆன்மீகம் சம்பந்தமான பிரச்சாரங்களை செய்யவேண்டும்,’ என அன்புடன் வேண்டுகோள் விடுத்தார்.
அமெரிக்காவிலிருந்து இருநூறிற்கும் மேற்பட்ட ஆண்களும், பெண்களும் ஒப்பமிட்ட அழைப்பு ஒன்றை இராமநாதனுக்கு அனுப்பி வைத்தார்கள். அதில் இராமநாதனை அமெரிக்காவிற்கு வந்து ‘உண்மையை’ உணர்த்தும் விதமாக பிரசங்கம் செய்ய வருமாறு அழைப்பு விடுத்தனர். அந்தக் காலத்தில் இராமநாதனின் சமயச் சொற்பொழிவுகளின் சிறப்புகள் பிரித்தானியா, அமெரிக்கா போன்ற நாடுகளில் எல்லாம் பரவியிருந்தது.
மனிதனுக்கு மதம் சம்பந்தப்பட்ட அறிவை ஊட்டும் சேவை, உண்மையை நோக்கி தேடும் பயணம் என்று முக்கியமான முடிவுக்கு வந்தார். மேற்குலகில் சுவாமி விவேகானந்தரின் சேவை எத்தனை மக்களுக்கு எவ்வளவு நன்மை பயத்தது என அறிந்து. அவ்வழியே தானும் பின்பற்ற விரும்பினார். மனிதர்களை வழிநடாத்தும் பெரிய ஒரு பொறுப்பு தன்னிடம் இருப்பதாக உணர்ந்தார். அந்த நோக்கத்தை நிறைவேற்ற முனைந்தார்.
‘நீதிமன்றங்களில் வழக்குப் பேசுவது, சட்டசபையில் பணியாற்றுவது ஆகியவற்றிலும் பார்க்க மிகவும் பொறுப்புள்ள பெரிய கடமை எனக்கு இருப்பதை நான் இப்பொழுது புரிந்து கொண்டேன். அந்தப் பாரிய பொறுப்பை நான் உணர்ந்த பின், எனது காலம் அரசியலிலும். சட்டசபையிலும் வீணடிக்கப்பட்டதாக நான் இப்பொழுது எண்ணுகின்றேன். நான் தொடர்ந்து, ‘வேலை,… வேலை, என்றே ஓடிக் கொண்டிருந்தேன். எனது நெருங்கிய நண்பர்களைக் கூட சென்று சந்திக்காமல் வேலையிலே மூழ்கியிருந்தேன்   என்று ஒரு சந்தர்ப்த்தில் தன்னைப் பற்றிக் குறிப்பிட்டார்.
‘இந்த வருட முற்பகுதியில் தேசாதிபதி சேர் ஹென்றி பிளேக்கை உத்தியோகபூர்வமாக சந்திக்கச் சென்றேன். அந்தநாள்.. தான் எனது வாழ்வின் திருப்பு முனையாக இருந்தது. தேசாதிபதிக்கு நான் சொலிஷிற்றர் ஜெனரலாகத்தான் தெரியுமென நினைத்திருந்தேன். அவர் என்னுடன் பேசும் போது என்னை வாழ்நாள் பூராகவும் நன்கு தெரிந்து வைத்திருப்பதைப் போல பேசினார். அவர் இரக்கசுபாவமுள்ளவர், பண்பாளர், நேர்மையானவர் என்றெல்லாம் கேள்விப்பட்டிருந்தேன்.
ஆனால் அவருக்கு என் உள்ளத்தில் ஓடிக் கொண்டிருந்த விடயங்கள் எப்படித் தெரியவந்தது? நான் சொலிஷிற்றர் ஜெனரல் நாற்காலியில் ‘மாட்டுவண்டியில் பூட்டப்பட்ட ஒரு ஓட்டப்பந்தயக் குதிரை’ என அவர் கூறினார். நான் இன்னும் பெரிய பெரிய பொறுப்புக்களை வகிக்க வேண்டும். கடமைகளைச் செய்ய வேண்டும் என்று எழுதப்பட்டுள்ளதாகவும், அமெரிக்காவில் இருந்து எனக்கு அழைப்பு வந்திருப்பதாகவும், சமய தத்துவங்கள் சம்பந்தமான விடயங்களை நாடி நிற்பவர்களுக்கு அவர்களின் தாகத்தை நான் தீர்த்துவைக்க வேண்டுமெனவும் கூறினார்.
‘எமது சம்பாசனையின் போது எனக்கு 12 மாத விடுமுறை தருவதாக தேசாதிபதி கூறினார். அவர் எனக்கு வழங்க முன்வந்த சலுகையை நான் நன்றியுடன் ஏற்றுக்கொண்டேன். மேலும், 12 மாதகாலம் முடிந்த பிற்பாடு நான் அரச சேவையிலிருந்து ஓய்வுபெறப்போவதையும், மீதிக்காலத்தில் எந்த விடயத்திலும் நாட்டம் செலுத்தாமல், எனது மக்களின் தேசிய நலன்களில் நாட்டம் செலுத்துவேன்’ என்றும் கூறினேன்.
பொன்னம்பலம் இராமநாதன் அவர்கள், சமய சொற்பொழிவாற்ற அமெரிக்கா செல்கின்றார் என நாட்டில் தெரியவந்தபோது, இது எமது நாட்டிற்குக் கிடைத்த பெரிய கௌரவம் என அனைவரும் நினைத்தார்கள். பல பாராட்டுக் கூட்டங்களும் நடைபெற்றன. இது சம்பந்தமாக ‘ரைம்ஸ் ஓப் சிலோன்’ என்ற பத்திரிகை அவரைப்பற்றி புகழாரம் சூட்டி கட்டுரை ஒன்றை வெளியிட்டது.
யூலை 5ஆம் திகதி 1905 ஆம் ஆண்டு அந்த கம்பனியின் கப்பல் ஒன்றிலேயே தனது அமெரிக்க பயணத்தை ஆரம்பித்தார். அவர் லண்டனை அடைந்து அங்கிருந்து கம்பானியா என்ற கப்பலில் நியூயோர்க் நகரத்திற்குப் பயணமானார். அப்பொழுது கப்பலில் அவரைச் சந்தித்த சிலர் அவரிடம் சில வினாக்களை எழுப்பினார்கள்.
அதில் ஒருவர் ‘ஐயா உங்களுடைய சமயம் என்ன? நாங்கள் அறிந்தோம் இந்திய மக்களுக்கு உண்மையான சமயம் இல்லை என்று. அது உண்மை தானா?’ எனக் கேட்டார்.அதற்கு அவர் பதிலளிக்கையில், ‘என்னுடைய சமயத்தை மேலைத்தேயத்தில் இந்து சமயம் என்று அழைப்பார்கள். எங்களுக்கு அப்படி பெயர்கள் தெரியாது. ஆனால் நாங்கள் எங்களுடைய சமயத்தை சிவனை அடையும் பாதை என்றும், சைவ மார்க்கம் என்றும் சொல்லுவோம்.
‘சிவ’ என்றால் எல்லா தேசியங்களின் ஆண்டவனையும் ஒன்றிணைத்து வழிபடுதல். மேலும் அமைதியும் அதிகாரமும் என்பதை குறிப்பதுதான் ‘சிவ’ ஆகும். மற்றொருவர்,  ‘உங்கள் மக்கள் கடவுள் வழிபாட்டில் மூழ்கும் நம்பிக்கை உள்ளவர்களா?’ என்று கேட்டார்.
அதற்கு இராமநாதன் பதிலளிக்கையில்;  ‘ஆம். அவர்கள் கடவுள் பக்தியில் மூழ்குவார்கள். ஆனால் மேற்கத்தியம் நம்புவது போல சடங்குகளிலல்ல’ பிறிதொருவர் உங்கள் மக்கள் ஏதாவது குறிப்பிட்ட தினத்தில் தான் கடவுளை வணங்குகின்றார்களா? என்று கேட்டபோது ‘அவர்கள் ஒவ்வொரு நாளும் கடவுளை வணங்குபவர்கள். தினசரி அவர்கள் தங்கள் நாளை கடவுள் வழிபாட்டுடன்தான் ஆரம்பித்து, கடவுள் வழிபாட்டுடனேயே அந்த நாளை முடிக்கின்றார்கள்’ எமது கோச்சியை ஓட்டும் சாரதிகூட, கடவுளை வணங்கி விட்டுத்தான் வண்டியை செலுத்த ஆரம்பிக்கின்றான். ஒரு சாதாரண கூலிக்காரன்கூட கடவுள் வழிபாட்டை கைவிடுவதில்லை’ என்று இராமநாதன் கூறினார்.
‘மேலைத்தேசவத்தவரின் முன்னேற்றம் எப்படி? என பிறிதொருவர் கேட்டார்.
‘மேலைத்தேசத்தவர்களின் மூளை எப்பொழுதுமே ஓயாது. அவர்கள் ஓய்வில் நம்பிக்கை அற்றவர்கள். எனவேதான் அவர்கள் புதுப்புது விடயங்களில் அக்கறைகாட்டி வருகின்றார்கள,என்றார். அவர் இறுதியில் நியூயோர்க் நகரத்தை வந்தடைந்தார். ’The New York Evening Post’  என்ற பத்திரிகை இராமநாதனைப் பற்றிய ஒரு நீண்ட கட்டுரையை பிரசுரித்தது.
‘இன்று வந்த ‘கம்பானியா’ கப்பலில் இலங்கையில் சொலிஷிற்றர் ஜெனரலும், நீண்ட பழமை வாய்ந்த இந்துமதத்தை பின்பற்றும் குடும்பத்தைச் சேர்ந்த பொன்னம்பலம் இராமநாதன், இந்த நாட்டிற்கு வந்துள்ளார். அவர் இந்த நாட்டில் ஏழு எட்டு மாதங்கள் தங்கியிருந்து கடமைகளை ஆற்றுவார்.’அவருடைய தோற்றமே ‘அவர் ஒரு இந்து’ என்று பறைசாற்றுகிறது. அவரது உடை மேலைத்தேயத்தையும், கீழைத்தேயத்தையும் சமரசப்படுத்தும் உடையாக காணப்படுகிறது’. அமெரிக்கா வந்த இராமநாதன் கிறீன் ஏக்கர் பல்கலைக்கழகத்தில் முதன் முதலில் பிரசங்கம் செய்தார். அவர் அங்கு ‘நம்பிக்கைகளின் ஐக்கியம்’ என்ற தலைப்பிலே பேசினார்.
இராமநாதனை அக்கூட்டத்தில் அறிமுகம் செய்து மையூரொன் எச் பெல்ப்ஸ் வருமாறு கூறினார்;:
‘நண்பர்களே இன்று எமது நீண்டநாள் அபிலாசை ஒன்று நிறைவேறியது. நாம் எவ்வாறு அமைதியை அடைவதெனக் கூற எங்கள் மத்தியில் வந்துள்ளார் இராமநாதன் அவர்கள்’.ஒளியைத்தேடி, உண்மையைத்தேடி நான் கீழைத்தேயம் சென்றிருந்தேன். அப்போதுதான் நான் திரு.இராமநாதனைச் சந்தித்தேன். அங்கு அவர் போதிப்பதைப் பார்த்தேன், கேட்டேன். அப்பொழுதுதான் நான் தேடுதலின் முடிவுக்கு வந்துவிட்டேன் என என்னால் உணரக்கூடியதாக இருந்தது.
‘மற்றவர்களால் வழங்க முடியாத அறிவுரைகளையும் விளக்கங்களையும் அவரால் தான் தரமுடியுமென நான் நம்புகின்றேன். அவருடன் ஒரு வருடகாலம் இலங்கையில் தங்கியிருந்தேன். அப்பொழுது நீங்கள் அமெரிக்கா வந்து எனக்கு கற்பித்த விடயங்களைப் பற்றியும், ‘உண்மையை எவ்வாறு தேடுவது பற்றியும் எமது நாட்டுக்குவந்து எம் நாட்டவர்களுக்கும் கற்பிப்பீர்களா எனக் கேட்டேன். அப்பொழுது அவர் பதிலளிக்கையில் நீங்களும் அவர்களும் தீவிரமாக என் வரவை விரும்பினால், நான் அங்கே நிற்பேன் எனக் கூறினார். எங்களது பற்றும் அன்பும் தீவிரமானது என நிரூபணமாகிவிட்டது.
‘நான் அமெரிக்கா திரும்பிய பின் அவரை அமெரிக்காவுக்கு அழைக்குமாறு நீங்கள் பலமுறை கெஞ்சினீர்கள். இறுதியில் அவரும் வந்துவிட்டார். இனி அவருடைய அன்பான இனிய குரல் உங்களுடன் பேசட்டும்’ என பெல்ப்ஸ் கூறி தனது உரையை முடித்தார்.
ஆரம்பத்திலேயே அமெரிக்க மக்கள் காட்டிய அன்பு வெள்ளத்தில் இராமநாதன் திக்குமுக்காடிப் போனார். ஒரு கணம் பேசுவதற்கு வார்த்தை வராது தடுமாறினார். மக்கள் காட்டிய அன்பு அவரை திக்குமுக்காடச் செய்தது.
அதையடுத்து அவர் சுதாகரித்துக் கொண்டு, மெதுவாகப் பேசத் தொடங்கினார். ஒருசில கணங்களில் அவர் தன்னிலையடைந்தார். வார்த்தைகள் சரளமாக வெளிவரத் தொடங்கின. அவர் ‘எங்கள் ஆண்டவன் ஓர் தீச்சுவாலை’ என்ற தலைப்பில் பேசத்தொடங்கினார். அவருடைய ஒன்றரை மணித்தியாலப் பேச்சு மக்களை அப்படியே கட்டிப்போட்டது.
அவ்வாறான ஒரு பிரசங்கத்தை தாங்கள் இதுவரை கேட்கவில்லை என அனைவரும் பின்னர் குறிப்பிட்டார்கள். அங்கிருந்த அனைவரும் அவரைச் சுற்றிச் சூழ்ந்து நின்று தங்கள் நன்றியைத் தெரிவித்தனர்.
மக்களினால் சூழப்பட்ட இராமநாதனை டாக்டர் பில்மோர்மூர் ‘எங்களுடைய மதிப்புக்குரிய விருந்தினருக்கு இரவுப்   போசனம் அருந்த நேரமாகிவிட்டது. என்று கூறி அவர்கள் மத்தியிலிருந்து பிரித்து அவர் தங்கும் இடத்திற்கு அழைத்துச் சென்றார். அதையடுத்தே மக்கள் அங்கிருந்து வெளியேறினார்கள். டாக்டரும் ஒருசிலரும் இராமநாதனை அவரது தங்குமிடத்திற்கு அழைத்துச் சென்றார்கள்.
இராமநாதன் கிறீன்ஏக்கரில் ஐந்து வாரங்கள் தங்கியிருந்து 50 இற்கும் மேற்பட்ட பிரசங்கங்களைச் செய்தார். அவருடைய பிரசங்கங்கள் எல்லாம் ஆண்டவனுடைய உண்மைப் பாதையைக் காட்டுவதாக அமைந்திருந்தது.
கிறீன்ஏக்கரை அடுத்து இராமநாதன் பொஸ்டனுக்கும் நியூயோர்க்கும் சென்று அங்கே நிறைய பிரசங்கங்கள் செய்தார். பொஸ்டனில் யூதர்களின் சியோனிஸ்ஸ அமைப்பின் தலைவரும் உறுப்பினர்களும் இராமநாதனை அழைத்து அவரை சில வார்த்தைகள் பேசுமாறு வேண்டிக்கொண்டார்கள். அவர் பேசத் தொடங்கியதும் அங்கு பூரண அமைதி நிலவிற்று. அவருடைய கண்கள் ஒளிமயமாகத் திகழ்ந்தது. அவருடைய முகம் அன்று மலர்ந்த தாமரை போல மலர்ந்திருந்தது.
அவருடைய பேச்சு நிறைவடைந்ததும், கூட்டத்திலிருந்த அனைவரும் எழுந்து நின்று கரகோசம் எழுப்பத் தொடங்கினார்கள். மறுநாள் பொஸ்டனிலுள்ள பத்திரிகைகளில் எல்லாம் ‘பிரசங்கி இராமநாதன்’ எனக் குறிப்பிட்டு அவருடைய பேச்சை வானளவிற்கு புகழ்ந்து எழுதினார்கள். அதையடுத்து நியூ யோர்க்கிலுள்ள பூறுக்ளின் கலை விஞ்ஞான நிலையத்தில் 1905 , 1906 ஆம் ஆண்டு ஆரம்பமான கல்வியாண்டின் முதல் பிரசங்கத்தைச் செய்ய இராமநாதன் அழைக்கப்பட்டார். எதிர்பார்க்காத அளவிற்கு நிறையப்பேர் அவருடைய பேச்சைக் கேட்க குழுமியிருந்தார்கள்.
பேராசிரியர் பிறாங்கிலீன் டபிள்யூ கூப்பர், இராமநாதனை சபையினரிற்கு அறிமுகப்படுத்தி வைத்து மேலைத்தேசம், கீழைத்தேசத்திலிருந்து நிறைய விடயங்களைக் கற்றுவருவதாகக் குறிப்பிட்டார்.
மேலும் அவர் பேசுகையில்,  இன்று எம்மத்தியில் தாய்நாடு என்று கருதப்படும் இந்தியா, இலங்கை ஆகிய தேசத்திலிருந்து சிறந்த கீழைத்தேச கல்விமானும், நாட்டுப்பற்றாளரும், மிகவும் பக்தி பூர்வமானவருமான பொன்னம்பலம் இராமநாதன் வந்துள்ளார்.
அவர் கிழக்கு-மேற்கு சம்பந்தப்பட்ட நிலைப்பாடுகள் பற்றிப் பேசினார். அது ஒரு நீண்ட பிரசங்கம். எல்லா அமெரிக்கர்களும் அப்பிரசங்கத்தை ஒரு பொக்கிஷமாகக் கருதினார்கள். அப்பிரசங்கம் உலக மதங்களின் உண்மைத் தன்மையையும், அவருடைய கல்வியின் திறமையையும் வெளிக்காட்டுவதாக அமைந்திருந்தது.
அவரது அந்தப் பிரசங்கம் அமெரிக்காவிலிருந்து வெளிவரும் சகல பத்திரிகைகளில் பிரசுரிக்கப்பட்ட, அனைவராலும் பாராட்டப்பட்டதாகும்.அவர் நியூயோர்க்கில் தங்கியிருந்த பொழுது கொலம்பியா பல்கலைக்கழகத்திற்குச் சென்று அங்குள்ள கல்வி முறைகளை ஆராய்ந்தார். அவர் எங்கு எல்லாம் சென்றாரோ அங்கு எல்லாம் பெரிய மக்கள் கூட்டம் நிறைந்திருந்தது. அவர் பேசிய சபைகளில் எல்லாம் சிறந்த கல்விமான்கள் நிறைந்த கூட்டமாகவே நிரம்பிவழிந்தது.
ஒரு கல்லூரியில் அவர் பேசிமுடித்ததை அடுத்து அந்தக் கல்லூரி அதிபர் ‘இவ்வளவு நேரமும் எங்கள் மத்தியில் பேசியவரின் பெயர் உங்களுக்குத் தெரியுமா?’ எனக் கேட்டார். அதற்கு அந்த மாணவர்களால் இராமநாதனின் பெயரைச் சரியாகக் கூறமுடியாமல் இருந்தது. ஏனென்றால் அவரது பெயரை அவர்களால் உச்சரிக்க முடியாதிருந்தது.
அதையடுத்து அந்தப் பாடசாலை அதிபர் இராமநாதனின் எழுத்துக்களை ஒவ்வொன்றாக உச்சரித்து அவரது பெயரை ஒரு பாடலாக பாடுமாறு அங்கிருந்த சங்கீத ஆசிரியரைக் கேட்டுக்கொண்டார்.
அவ்வாறே அக்கல்லூரி மாணவர்கள் தங்கள் பாடசாலைக் கீதத்தைப் பாடி, இறுதியில் ‘இரா-ம-நா-தன், இரா-ம-நா-தன். இரா-ம-நா-தன்’ என்று கோஷம் எழுப்பிப் பாடினார்கள்.அவர் பொஸ்டனிலுள்ள ஹாவார்ட் பல்கலைக்கழகத்தில் பிரசங்கம் செய்தார். அதையடுத்து பிலடெல்பியாவுக்குச் சென்றார். தொடர்ந்து பால்டிமோரிலுள்ள யோன் ஷொப்பிங்ஸ் பல்கலைக்கழகத்திற்குச் சென்றார். பால்டிமோரில் பல இடங்களில் பிரசங்கம் செய்ததை அடுத்து அமெரிக்காவின் நிர்வாகத் தலைநகரான வாஷிங்டனுக்குச் சென்றார். அங்கே அவர் ஐந்து வாரங்கள் தங்கினார்.
பிரபலம் வாய்ந்த அமெரிக்கத் தலைவர்களுக்கு வாஷிங்டனில் நான்கு பிரசங்கங்களைச் செய்தார். அதைவிட பல பிரபலமான அமெரிக்கத் தலைவர்கள் இராமநாதனை தனித்தனியாக சந்தித்து ஆண்டவன் சம்பந்தமாகவும், மதம் சம்பந்தமாகவும் அவர்களிற்கு இருந்த ஐயப்பாடுகளை கூறி தெளிவு பெற்றனர்.
வாஷிங்டனில் அவர் இருந்த போது ‘காங்கிரஸ்’ என்று அழைக்கப்படும் அமெரிக்க நாடாளுமன்றத்தின் பிரதிநிதித்துவ சபையின் கோலகலமான ஆரம்ப வைபவத்தில். அவருக்கு என்று விசேடமாக ஒதுக்கப்பட்ட ஆசனத்தில் அமர்ந்திருந்து பார்வையிட்டார். அதையடுத்து அந்தக் ‘காங்கிரஸ்’ கட்டடத்தின் முக்கியமான இடங்களை எல்லாம் இராமநாதனுக்கு அவர்கள் சுற்றிக்காட்டினார்கள்.
அங்கிருந்த ‘காங்கிரஸ்’ நூலகத்திற்குச் சென்ற போது, அந்த அழகான நூலகத்தின் நூலகப் பொறுப்பாளர் ஒரு கட்டுப் புத்தகங்களை பரிசீலனை செய்யுமாறு இராமநாதனிடம் கொண்டுவந்து காட்டினார்.
அந்த நூலகப் பொறுப்பாளர் காட்டிய அத்தனை புத்தகங்களுமே இராமநாதனால் இலங்கையில் எழுதப்பட்ட சட்ட அறிக்கைகள் ஆகும். அதையடுத்து இராமநாதனிடம் அந்த நூலகப் பொறுப்பாளர். ‘நீங்கள் எழுதிய ஏனைய பிரதிகளையும் எங்களுக்கு அனுப்பிவையுங்கள், ‘ என்று கேட்டுக் கொண்டார். இலங்கை திரும்பியதும் அவற்றை அனுப்பி வைப்பதாக இராமநாதன் உறுதியளித்தார்.
வாஷிங்டனை அடுத்து. இத்தாக்காவிலுள்ள கோர்ணல் பல்கலைக் கழகத்திற்குச் சென்று சொற்பொழிவாற்றினார். அங்கு மண்டபம் நிறைந்து வழிந்த கேட்போர் மக்கள் மத்தியில் அவர் கிழக்கு- மேற்கு நாகரீகம் பற்றிப் பேசினார்.
இராமநாதன் அமெரிக்காவிலுள்ள சகல முக்கிய நகரங்களுக்கும் சென்று. அங்குள்ள சகல பல்கலைக்கழகங்களிலும்,கல்லூரிகளிலும்,பாடசாலைகளிலும் மற்றும் தேவாலயங்களிலும் சொற்பொழிவாற்றினார்.
அங்குள்ள சிலர் இந்த பேச்சாளரின் பேச்சு எமது மனதை உசுப்பிவிட்டது. நாங்கள் பரிசுத்தமான பைபிளைப் படித்தோம். ஆனால் அது எங்களுக்கு அர்த்தத்தை முன்பு தரவில்லை. அதை எங்களால் முன்பு புரிந்து கொள்ளமுடியாதிருந்தது.
ஆனால் இராமநாதனின் சொற்பொழிவு பைபிளிலுள்ள வார்த்தைகளுக்கு புதிய அர்த்தங்களையும் தந்துள்ளது. எனவே, இனி எமக்கு பைபிள் புதிய அர்த்தங்களையும், வழியையும் காட்டும் புனிதநூலாக மாறிவிட்டது’ என்று கூறினார்கள்.
ஒருவருட காலம் அமெரிக்காவில் இராமநாதன் தங்கியிருந்தார். அவர் அங்கு தங்கியிருந்த காலம் முழுவதும் ஓய்வின்றி பிரசங்கங்கள் செய்தும். மக்களின் மத ஐயங்களை போக்கியும் வந்தார். அமெரிக்க மக்கள் பலரும் இராமநாதனின் காலடியில் தங்கியிருந்து ‘உண்மை, ஒளி’ பற்றியும் தெரிந்து கொண்டார்கள்.
அமெரிக்காவில் அவர் தங்கியிருந்த பொழுது அவரது சேவைக்கு பிரதியுபகாரமாக பெருந்தொகையான பணத்தைக் கொடுக்க முன்வந்தார்கள். ஆனால், பெருமகன் இராமநாதனோ. அமெரிக்க மக்கள் கொடுக்க முன்வந்த பெருந்தொகையான பணத்தை ஏற்க மறுத்துவிட்டார். அமெரிக்காவிற்கு அவர் பணம் சேகரிக்கும் நோக்குடன் செல்லவில்லை என எடுத்துக் காட்டினார். மதம் சம்பந்தப்பட்ட தனது கருத்துக்களை எடுத்துக் கூறவே அவர் அமெரிக்கா சென்றார். அவருடைய பேச்சுக்கள் ஒருவருடம் முழுவதும் அமெரிக்க பத்திரிகைகளில் வெளிவந்த போது தனது நோக்கம் நிறைவேறிவிட்டதாக உணர்ந்தார்.
ஏப்ரல் மாதம் 1906ஆம் ஆண்டு அமெரிக்க மக்களின் அன்பையும். ஆதரவையும். நல்லெண்ணத்தையும், பாராட்டுகளையும் ஏற்றுக்கொண்டு, அமெரிக்க கரையை விட்டு வெளியேறினார். யூன் 3 ஆம் திகதி 1906ஆம் ஆண்டு இலங்கை வந்தடைந்தார்.
(தொடரும்)

 

Leave a Reply

You must be Logged in to post comment.

© 2017 Thinacheithi | தினச்செய்தி · Subscribe: RSS Twitter · WordPress Theme designed by Speed IT net